حالا که نیستی 

...

باشد!

همینطور بی تفاوت به بهار نمی شینم

تقارن "نو شدن دلم" 

با 

"سر برآوردن جوانه های سبز "

را به تکرار آرزو می کنم

پ.ن: لوراتادین در آخرین آفتاب زمستان!

پ.ن: معبودا به حرمت و بهانه ی هفت سین دست به دعا برمی دارم که حول قلوبنا الی احسن الحال...

پ.ن: م.ع. راست می گفت! این ماییم که به چیز ها ارزش می دهیم... گرنه هیچ توفیری در 90 و 91 و هیچ توفیقی در ذات این تغییر نیست!

پ.ن: به سان روزهای همیشه، در انتهای سال ِتقویم نیز، می بخشم همگان را به امید آنکه ببخشد هر آن دلی که خواسته و ناخواسته آزردم.

چرا همگان را نبخشم

      چرا از خاطر نبرم زخم ها را

      من که فراموش خواهم کرد

      نشانی خانه ام

      چهره کودکم

      و تلفظ نامم را از دهانت

      و شعله که بر باد خواهد رفت

      /شمس لنگرودی/

پ.ن: و این ششمین بهاریست که او نزدیک اما دور است...!  

       دور باش اما نزدیک من از نزدیک بودن های دور می ترسم.

       ششمین سال دلتنگی یعنی باید به همین نزدیک های دور دل خوش کنم!

پ.ن: اس ام اس تبریک م.ع. که بیشتر از هر تبریکی بهم چسبید:

       آدمیانی که از ساعت رهایی یافته اند، عید شدن را به مثابه ی امری جاری و طبیعی در جان خود تجربه می کنند:

         جمله تلوین ز ساعت خاسته است 

          رست از تلوین که از ساعت برست

           چون ز ساعت، ساعتی بیرون شوی

          چون نماند، محرم بی چون شوی

پ.ن:   

1.سها
2.سهیل
3.سنبله
4.سرس
5.سراسب
6.ساتورن
7.سیاره سرخ

یادش بخیر هفت سین نجومی می ساختم واس خودم...

پ.ن: چقد طولانی شد این پست!

پ.ن: دلی خواهم که از او درد خیزد.... (سکوت-همایون)

پ.ن:  گاهی فکر می کنم